Giremediğim  Tek Yer Yüreğin
Yazarlar // 22 Ocak 2016 Cuma 00:00

Yavuz BAŞAR

Yolların uzunluğuna hece hece kızsam da, belki bir çıkmaz sokak çıkar karşıma....
İçinde yalnız sen olursun…

Önce düştüğümde kalkmayı öğrendim sonra aleve dokunduğumda acıyı sevmeyi öğrendim sevilmeyi sonra terk edilip beklemeyi sayende unutulmayı da içine kor kor alevler düşüp yanmasını da öğrendim…..
Hüzün denizinde boğulmayı , yalnızlıkla arkadaş kalmayı ,her şeyi öğrendim de yalnız unutmayı öğrenemedim……

Yüreğimi yakan en acı saatlerde, elimde kalem adını  kocaman bir kağıda yazdım.
Sonra küçük bir gemi yaptım..
Bıraktım en uzun denize, hangi limanda hangi sevgilidesin bileme ama…..
Yanağına konan kar tanesi eriyip dudaklarına indiğinde o bir damla serinliği biriyle paylaşmak istediğinde yönünü rüzgara dön yeter. Çünkü ben o rüzgardayım…

Hiç yanında olamadığım..Dokunamadığım tenine , uzaktan bir sesleniş bir dokunuş gibi hisset beni…..Sıcaklığın yok artık sen yok…
Sadece uzaklarda bir kar tanesi serinliğindeyim…

Ve Unutma…
Gittim demekle gidilmiyor ki…
Ben ki alışkın değilim işte, sensiz uyku tutturabildiğim gecelere, Duymadığım  o güzel sesini, uyku girmiyor işte bu yorgun gözlerime. Öyle özledim ki, sesinin sesimdeki yankısını…!..
Sevdiğim, öyle özledim ki seni…
Sesini, nefesini, bana doğru kurduğun cümlelerin her bir kelimesini..Nefes alıp verdiğimde hasret ciğerlerime yakıyor..